Mijn eerste keer oliebollen bakken!

Ik ga zelf oliebollen bakken. Dit jaar vier ik de jaarwisseling in Spanje en er is hier geen oliebol te vinden. Even een zak overheerlijke, warme oliebollen halen kan ik vergeten, dus ga ik ze vandaag zelf bakken! Nog nooit eerder gedaan, dus ik heb geen idee of het gaat lukken! Ik heb gisteren wel mijn hulplijn in Nederland gebeld, mijn vader! Hij heeft jarenlang bij Bongers Poffertjes in Rotterdam de aller, allerlekkerste oliebollen gebakken en ik herinner me dat ik als kind niet kon wachten tot hij rond een uur of 8 op oudejaarsavond thuis kwam met die enorme zak verse oliebollen. De lege schaal, de poedersuiker, de bordjes en de servetjes stonden de hele middag al klaar op tafel. Nu ik dit schrijf ruik ik ze gewoon weer. Sweet memories!
Oke, ik heb dus het ‘geheime’ recept van mijn vader gekregen en ben al vroeg op pad gegaan om alles te halen…nou, dat viel effe tegen zeg…. vind maar eens stukjes sukade of verse gist hier in Spanje! Geen bakker die me kon helpen of me begreep! Ik heb de moed opgegeven en de mix voor traditionele oliebollen van de Jumbo uit mijn keukenkastje gepakt…. Dit ga ik mijn vader niet vertellen hoor! Wat een afgang. Kind van de beste oliebollenbakker die beslag maakt van een pak oliebollenmix! De eerste bollen liggen nu in de braadpan. Ja de braadpan! Ik heb geen frituurpan! Net nog even gevraagd wanneer de olie heet genoeg is…gewoon er even in spugen zegt hij lachend… getver Pap! ‘Neem je wel arachideolie ? Dat is het allerlekkerst’, maar ik heb zonnebloemolie gekocht, jeetje ik hoop maar dat het wat gaat worden met al die concessies die ik doe… Ik ga nu mijn eerste zelfgebakken oliebollen uit de pan halen!
Fijne jaarwisseling allemaal!

Dank je wel Ramon!

Pfff…ik heb een rare maag, voel me beetje opgedraaid. Over half uurtje gaan we naar de crematie van Ramon. Hij is vrijdagnacht overleden en hij spookt maar door mijn hoofd. 51 jaar pas, waar hebben we het over! Carpe Diem!
Ik kende Ramon een klein jaartje. Hij was een klein mannetje, korte beentjes, ik denk 1 meter 60! Ik noemde hem gekscherend ‘de kleine man’ en met mij velen weet ik. Twee weken geleden liep hij met klachten het ziekenhuis in en afgelopen vrijdagnacht is hij overleden, zijn hart heeft het begeven…..
Ik ben weer thuis, net afscheid genomen van Ramon… Als je daar dan zo staat gaat er van alles door je heen. Dan zie je zijn vriendin daar staan in tranen net nadat de kist gesloten is. Ik ben niet meer bij hem gaan kijken, ik durfde niet en hou mezelf voor dat ik hem liever herinner zoals ik hem de laatste keer zag. Ik sta naast mijn lieverd en tijdens het nummer American Pie, dat eindeloos lijkt te duren, bedenk ik me dat ik helemaal niet weet welke muziek hij gedraaid wil hebben. Op de terugweg in de auto heb ik het meteen gevraagd, ‘Miriam van Frans Halsema, zegt hij zonder aarzeling. Alleen dat? Bij Ramon werd er afgesloten met ‘Laat me’. Wat wil je verder dan nog? Hoe wil je dat we jou achterlaten? ‘Met Leaving On A Jet Plane van John Denver’ zegt hij stellig. Dan ben ik er klaar mee. ‘Nu wil ik het er verder niet meer over hebben’, er bekruipt me een heel wee gevoel in mijn buik. Klaar! Eigenlijk heb ik nog wel een prangende vraag, die me al de hele ceremonie bezig houdt. ‘Schat, toch nog een vraagje. ‘Jouw bril is zo echt jij’ (Iedereen kent Harry met z’n ronde brilletje met blauwe glazen). ‘Hecht je er veel waarde aan als je je bril op hebt als de kist gesloten wordt?’. ‘Ik zou die graag willen bewaren als herinnering. Die stop ik dan in het laatje van mijn nachtkastje’ Hij lacht en vindt het een prima idee. Mooi dat ik dat nu allemaal weet dankzij Ramon!

Rust zacht kleine man….

Ik ben lekker aan het integreren…

Ik ben.uitgenodigd voor een ‘meeting’ bij een Tapasbar door een leuke Spaanse vrouw die ik vorig jaar heb leren kennen. Haar Nederlandse vriendin zou ook komen en ze vindt het leuk als we elkaar leren kennen! Ik dacht ‘gewoon gaan’. Gezellig wat eten, drinken en kletsen. Bij aankomst zijn er 7 vrouwen, twee uit Colombia, twee uit Peru dacht ik, twee Spaanse en de Holandese (die als 25 jaar in Spanje woont). We maken kennis, geven elkaar twee kussen. Per ongeluk geef ik er een keer 3, waarop ze meteen vraagt: ‘Holandesa?’ He dat is waar ook, in Spanje 2x. Iedereen houdt zijn jas aan, de tl-verlichting is aan. Daar zit ik dan, het Spaans vliegt over de tafel, er wordt geknikt, gelachen en door elkaar gepraat…Ik herken woorden, vertaal ze razendsnel, denk dat ik het begrijp, maar ben allang de strekking van het gesprek kwijt. Dan komt de ober vragen wat we willen drinken. Ik zit aan het begin van de tafel en mag als eerste bestellen. ‘Para mi un vino blanco por favor’, zeg ik vol overtuiging, de rest besteld groene thee, cappuccino, rooibos thee…. oei, blijkbaar is het geen borreltijd…en dus ook geen tapastijd!! Twee uur lang worden er verhalen en anekdotes verteld die ik half kan volgen. Gelukkig praat de Holandesa me soms even snel bij…Ik lach mee, knik af en toe. Er wordt verder niets meer gedronken of gegeten. Gelukkig kreeg ik wat ongezouten pinda’s bij mijn vino blanco die ik een voor een heb opgegeten. Ondanks de taalbarri√®re en de Spaanse gewoontes die ik me nog eigen moet maken heb ik een hele leuke avond gehad. Eenmaal thuis twee witte bolletjes gegeten met leverkaas die ik vandaag toevallig bij de Nederlandse winkel had gekocht!! Lang leve de integratie!

%d bloggers liken dit: