De Julie Andrews van Mutxamel!

Ruim dertig mensen kijken haar aan. Ze komen overal vandaan. Uit Frankrijk, Duitsland, Nederland, Belgie, Italie, Engeland, Iran, Marokko, Egypte, Oekraïne en zelfs Japan. We zitten in een lokaal in Spanje, de klas is overvol en allemaal kijken we hoopvol naar Auxi, onze Spaanse lerares! Auxi zal eind veertig zijn schat ik in. Een beweeglijke vrouw, expressief, lollig, geen saaie tut hola, en Auxi heeft vanaf dag één tegen ons gezegd ‘Er wordt hier alleen maar Spaans gesproken. Dus alles wat ik jullie leer en vertel gaat in het Spaans’. Nou dat was wel even schrikken, maar goed, daar blijk Auxi wel haar oplossing voor te hebben. Als Auxi wat vertelt of uitlegt doet ze dat met handen en voeten, met gebarentaal, met tekeningen. Ze beweegt, ze dans, ze zingt. Als ze een hond bedoelt, dan blaft ze, als ze een kerk bedoelt dan tekent ze een kerk. Vaak kan je aan haar gezicht al aflezen wat ze bedoelt. Het is een feest, het is een show. Eigenlijk is Auxi de Julie Andrews van Mutxamel. Spelenderwijs leren wij Spaans. Met oeverloos geduld blijft ze woorden herhalen, schrijft ze alles op het bord, blijft ze uitleggen wat ze bedoelt en je hebt nooit het gevoel dat je op school zit. Het is elke keer genieten! Er zitten Fransen naast me die allang de weg kwijt zijn, die geen idee meer hebben waar het over gaat maar toch blijven komen voor Auxi. Maar er zijn ook mensen die het jaar opnieuw doen, ook uitsluitend en alleen voor Auxi. Zij is onze ster. Ik heb nog nooit met zoveel plezier les gehad en ik denk alleen maar: Waar was jij Auxi toen ik op de middelbare school zat!

Mijn leven is één groot voetbalveld!

Overal waar ik kijk zie ik een bal rollen. Dat komt omdat wij een hele grote televisie hebben, ik een man heb die toevallig gek is op voetbal én we heel veel, ik benadruk, heel veel zenders hebben waar voetbal op te zien is. Ik zal even met jullie de week doornemen. Op maandag zijn er altijd wedstrijden in Engeland, op dinsdag grote kans op Champions League of een inhaalwedstrijd in Spanje, op woensdag weer Champions League of bekerwedstrijden in Spanje, Engeland of Nederland, op donderdag Europa League en op vrijdag bijna altijd een wedstrijd in de Eredivisie én natuurlijk de Keuken divisie. Op zaterdag speelt alles, de Engelse competitie, de Spaanse competitie en de Eredivisie; ’s middags én ’s avonds hè, en op zondag hetzelfde verhaal. Dus het is duidelijk, er valt niet aan te ontkomen! Elke dag van de week rolt er ergens in de wereld wel een bal en die bal rolt ook bij ons in de huiskamer. En als er onverhoopt toch geen bal rolt dan kijk ik naar al die hoofden van die zogenaamde voetbalanalisten; Joeri Mulder, Kenneth Perez, Marco van Basten, Jan van Halst. Ik zie die gasten bijna vaker in mijn huiskamer dan mijn eigen man! En dan heb ik het nog niet eens over de grote toernooien. Elke twee jaar is er een EK of WK. Deze zomer is het EK aan de beurt, dus ik maak mijn borst alvast nat. Hij kijkt dan ook echt alles. Je denkt toch niet dat hij de wedstrijd IJsland-Kameroen overslaat! Gelukkig heb ik wel één mazzeltje. Mijn man dost zich niet uit als een halve gare! Een oranje-outfit komt er hier niet in. En andere sporten? Die doen niet ter zake. Formule 1? geen interesse. Schaatsen? doet hij af als folkore. Tennis? zapt hij gewoon weg. Af en toe vraag ik ‘ Waar zit je nou naar te kijken?’ en dan zegt hij zonder blikken of blozen, ‘nou gewoon PEC-Heracles!’. Soms zeg ik dat er wat leuks op TV komt dan zegt hij doodleuk: ‘Ik wil best een half uurtje met je meekijken’ en dat doen we dan ook, maar al snel zie ik aan zijn gezicht dat hij niet vrolijk wordt van DNA onbekend, Ik Vertrek, The Voice of Holland, Heel Holland bakt, De rijdende rechter of First dates! Ik pak dan maar weer mijn Ipad, doe mijn oordopjes in, kruip lekker tegen hem aan en kijk in mijn eentje verder. Soms zit ik ook gewoon lekker te lezen hoor, dan kijk ik met een half oog het voetbal mee en kan ik uit het niets opmerkingen maken over een speler, waarvan ik dan ook nog de naam goed uitspreek. Ik zie dat ik hem daar dolgelukkig mee maak. Niet zo gek hè dat ik er inmiddels ook een beetje verstand van krijg. Maar goed, het is allemaal niet zo heel erg hoor. Je leert ermee omgaan zoals met een verregende vakantie. Je maakt er gewoon het beste van!

Ik zie die gasten meer in mijn huiskamer dan mijn eigen man!

Jarig, gieren, tongzoen, herinneringen!

Ik ben jarig en krijg een appje van mijn beste vriendinnetje. ‘Van harte, ik was vijftig jaar geleden al op je feestje en ik weet ook nog precies wat ik aan had’ schrijft ze. Ik herinner me vaag nog wat dingen van vroeger, maar ik kan me haast niet voorstellen dat zij nog weet wat ze toen droeg. Ik ben benieuwd en duik de kast in op zoek naar mijn fotoalbums. Ik blader en blader en langzaam komen de herinneringen boven. Dan vind ik de eerste foto’s van ons samen, ook dé foto van mijn verjaardagsfeestje. We zijn daar vier jaar, toen al hartsvriendinnen, altijd samen en onafscheidelijk. Ik maak foto’s van de foto’s en app ze naar haar. Als ik haar bel beginnen we te gieren van het lachen. Jeetje wat een poppetjes zijn we daar! Zie je die rokjes? We dragen rokjes die zo kort zijn dat je zo tegen ons kruis aankijkt. Zij zit duizenden kilometers verderop en de tranen lopen over haar wangen en ik maar naar adem happen! Ik besef me hoe waardevol het is om zo vreselijk te kunnen lachen met je vriendin. Dan kijken we naar de klassenfoto van de kleuterschool. ‘Wie is dat ventje in dat latex tuinpak?. De ene na de andere herinnering komt boven. ‘Ook grappig dat we allebei naast Harrie staan. Daar kreeg ik tien jaar later bij het spelletje La Bamba mijn eerste tongzoen van in de disco!’ zegt mijn vriendin. ‘Jij toch ook!. We proesten het uit. Wat een lol kan je hebben op je verjaardag! Ik wist het al, maar nu weet ik zeker. Het draait in het leven alleen maar om het verzamelen van herinneringen met de mensen waar je om geeft!

%d bloggers liken dit: