Ja, eindelijk mijn frituurpan!

Kom ik terug met Pep van een korte wandeling, zie ik daar ineens een doos staan op het muurtje in de tuin. Nee, het zal toch niet waar zijn. Als ik dichterbij kom merk ik dat mijn hart tekeer gaat. Ja, het is wel waar, daar is ie dan, mijn langverwachte frituurpan! (pan 4 voor de liefhebbers). Haha, het klopte dus toch dat deze pan onderweg was en binnen 24 uur geleverd zou worden. Dankjewel PC Componentes, jullie zijn officieel de winnaar! Ik weet niet hoe snel ik de pan uit de doos moet halen. Daar staat ie voor me, glinsterend en al. Ik kan me nog net inhouden, het liefst knuffel ik de pan. Snel spoel ik de binnenpan en het mandje af en zet de frituurpan prominent op mijn aanrecht. Voordat ik er erg in heb zit ik al aardappelen te schillen en ben ik met de hand, heel zorgvuldig, de frieten aan het snijden, want ja ik heb al weken zo’n enorme trek in zelfgemaakte Vlaamse frieten! Gelukkig weet ik het hele recept van mijn Belgische vriendin inmiddels uit mijn hoofd: aardappelen schillen en snijden in reepjes van 1 cm., de frieten goed afspoelen onder koud water, droog deppen en in kleine porties voorbakken op 160 graden in zonnebloemolie, 5 a 6 minuten, uit laten lekken en goed verspreid op een bakblik laten afkoelen, ze hebben namelijk de ruimte nodig, na een half uurtje gaan ze de koelkast in. Tegen etenstijd, als de olie op temperatuur is, 180 graden, komen de voorgebakken frieten weer te voorschijn en gaan ze, weer in kleine porties, de hete olie in, niet te lang, er bij blijven, ze gaan drijven, zien er goudbruin uit, beetje knapperig en dan…..omhoog dat mandje, goed uit laten lekken, zeezout erover, even schudden en klaar. En dan, dan proef je de allerlekkerste Vlaamse friet ever! En weer ben ik gelukkig met iets heel kleins. Tot morgen.

Wat een droom vannacht!

Ik hoor dat Pep, mijn Mechelse herder, wakker wordt, ze is in aantocht. Ze springt van de bank, komt de trap op en zoals elke dag rond acht uur vliegt de deur open. Eerst geeft ze mijn lieverd naast me een lik, dan loopt ze om naar mijn kant van het bed en met twee poten tegelijk, met een klein aanloopje, duikt ze bovenop me. Of ik even wakker wil worden! ‘Hoi lief kind, heb je lekker geslapen?’. Die blijdschap als ze me ziet, elke dag weer, daar word ik vrolijk van. Ik ben blij dat het ochtend is, wat een vreselijke nacht. Wat Netflix series kijken en heel veel video’s monteren allemaal niet met je kunnen doen. Vanaf vier uur heb ik wakker gelegen. Ik durfde gewoon niet meer te gaan slapen. Het kan echt niet wat hij vraagt! Ik zit zwetend achter mijn computer, naast me staat een persoon, beetje dreigend figuur, geen idee wie, maar de boodschap is duidelijk: of ik even door wil werken. ‘De video moét af, kom op, iedereen zit op je te wachten!’ zegt hij. Het lukt me niet, het is onmogelijk, sputter ik tegen. Hoe kan ik nou het joodse meisje Esty uit Unorthodox opsluiten in dezelfde cel als Macarena Ferreiro uit Vis-a-vis en waarom is Bob Lemmens, undercoveragent uit Undercover, ineens hun bewaker. Hoe dan? En dan wil hij ook nog dat ze alledrie mondkapjes dragen. ‘Geen risico’s nemen, we luisteren naar onze Minister President’ snauwt hij. Zwetend word ik wakker. Het is een droom, een hele bizarre droom. Ik zorg dat ik vanaf nu wakker blijf, de groeten, mij krijg je niet meer achter die computer. Hij zal het toch wel opgeven als ik niet terugkom? Ik droom wel vaker en meestal kan ik me niet veel meer herinneren, maar deze droom was zo levensecht. Wat gebeurt er toch allemaal in mijn hoofd. Allerlei gedachtes, beelden, gevoelens en stukjes realiteit willen ineens samenwerken! Nou, had dan tenminste gezorgd dat mijn frituurpan werd afgeleverd in deze rare droom, dan was ik veel gelukkiger wakker geworden. Tot morgen.

p.s. Dit bericht krijg ik nu net via de mail: ‘We laten u weten dat uw bestelling (frituurpan) binnenkort ons magazine zal verlaten en binnen 24 uur bij u wordt geleverd’.

Mijn gevecht met de frituurpan!

Toch nog even over de frituurpan, want aan deze soap lijkt geen eind te komen. De eerste en tweede pan bestel ik bij Carrefour. Op pan 1 wacht ik twaalf dagen, en al die tijd heb ik een ongekende trek in zelfgebakken Vlaamse frieten. Wat een teleurstelling, als na bijna twee weken het verlossende bericht komt: ‘niet meer leverbaar’. Oké kan gebeuren, denk ik nog. Ik kruip achter mijn laptop en bestel pan 2, weer bij Carrefour. Fingers crossed, het wachten begint opnieuw. Maar slim als ik ben, nou eerlijk gezegd op aanraden van een vriendin, bestel ik ondertussen pan 3 bij Conforama. Ik ga gewoon op twee paarden wedden. Na dagen wachten, hopen en smachten krijg ik een mailtje over pan 2: ‘niet meer leverbaar’. Nou heb ik er nog één in bestelling staan. Het wordt inmiddels bijna een obsessie en zeker als er dan allerlei goedbedoelde of ‘leuke’ reacties binnen komen: ‘Wij eten vanavond verse frieten!’, foto erbij waar ik kwijlend naar kijk, ‘Doe het op de ouderwetse manier, gewoon olie in een pan’ schrijft iemand of ‘In Belgie kan ik gewoon naar de frietkot’ met allemaal smileys erbij. De speciale ‘freír’ aardappelen lopen bijna de kast uit, die zijn het wachten ook beu. Ik wacht dus nog steeds op pan 3 van Conforama, maar ik hoor gewoon niets, niks, nada. Maar dan opeens lijkt de redding nabij want een zeer betrouwbare bron stuurt me een appje ‘Je zit voor je frituurpan in de verkeerde shops. Bestel er een bij http://www.pccomponentes.com, leveren meestal binnen 24 uur’. Ja, dat kon ik natuurlijk niet weten, wie verwacht nou dat je bij een computerwinkel frituurpannen kan kopen! ‘Is een beetje de Spaanse bol.com’ stuurt hij er nog achteraan. Dus, advies meteen opgevolgd, pan besteld. Even voor alle duidelijkheid, er staan nu nog twee pannen in levering: één bij de Conforama en één bij de PC Componentes. De spanning loopt op. Zal het mij ooit lukken om een frituurpan geleverd te krijgen! Tot morgen.

%d bloggers liken dit: