Wie moet ik geloven NL of Spanje?

‘Schat, wel je mondkapje opdoen bij de balie’ roep ik hem na als hij naar de golfbaan gaat. Er zit er een in zijn tas, een in zijn kontzak, er liggen er een stuk of vier in de auto en ik heb er een paar in mijn handtas. Ik vind ze nu ook met regelmaat in de wasmachine, per ongeluk meegewassen, maar, let op, daar kunnen die ‘niet-chirurgische’ dus gewoon tegen heb ik gemerkt. Ja, wat een gedoe die mondkapjes, maar je hebt geen keus hier. Sinds vorige week is het mondkapje verplicht in Spanje, binnen en buiten, maar alleen als je geen twee meter afstand kunt houden en je hoeft het niet op als je wat gaat eten of drinken, dus op het terras zitten we allemaal vrolijk zonder. Heb je het straatbeeld al eens goed bekeken met al die mondkapjes? Je ziet allerlei soorten, maten en kleuren en ook van die zelfgemaakte maskers. Er is dus iemand achter de naaimachine gekropen om van een vrolijk lapje een masker te maken dat dan ook nog past bij de kleding. Bah niet doen, dit is geen modeaccessoire, dit is een tijdelijke maatregel die heel snel weer moet verdwijnen. En heb je al eens goed gekeken hoe die mondkapjes gedragen worden? Vermakelijk gewoon. De een heeft het mondkapje onder zijn kin hangen, de ander zet het op z’n hoofd of laat het slingeren aan één oor, sommige hebben het gewoon in hun hand of bedekken wel hun mond maar, omdat het zo warm is, laten ze hun neus erboven uitsteken, maar het ergste maakte ik gisteren mee toen een man zijn mondkapje even naar beneden deed om te niezen in z’n elleboog! Die weet ook niet meer wat wijsheid is. Maar goed, toch probeert de Spanjaard zoveel mogelijk zijn mondkapje te dragen. Nederland is daar veel minder serieus in. In Nederland hebben ze gezegd dat die mondkapjes niet helpen en daarom zijn ze ook niet verplicht, ja vanaf morgen alleen in het openbaar vervoer, maar verder niet. En als klap op de vuurpeil vertellen een paar virologen in Nederland ook nog dat het virus in de buitenlucht niet overdraagbaar is! Dat staat allemaal haaks op wat Spanje zegt. Ik weet het inmiddels ook niet goed meer. Wie moet ik nou geloven!

Maandag lasagnedag!

Mijn laatste blog is alweer van een paar dagen geleden. Ik heb het gewoon te druk gehad met de vrijheid van fase 1 hier in Spanje. Ik heb een energie, niet normaal, ik wil van alles doen en plan zo mijn hele week vol met dingen die weer mogen en kunnen. Het lijkt een beetje op de regelmaat van vroeger maar dan net effe anders. Toen was het maandag wasdag, woensdag gehaktdag en vrijdag visdag, ja dat kan ik me herinneren als de dag van gisteren, zo ging het bij ons thuis. Mijn moeder hield zich daar strak aan en zij niet alleen, hele volksstammen leefden zo. Een verrassing hoefde je niet te verwachten op die dagen. Ik was gek op de woensdag, gek op de gehaktballen van mijn moeder. Als ik uit school kwam dan rook ik in de tuin al dat ze ze aan het braden was, vijf waren het er altijd, ze haalde vijf ballen uit een pond gehakt. En daarbij aten we dan gekookte aardappelen en andijvie. Meer dan heerlijk! En vrijdag, visdag. Ook een feest hoor, zo’n lekker stukje schelvis met puree, gekookte worteltjes en daaroverheen een flinke schep boterjus. Sweet memories, maar wat is er nog over van die tradities?! Wassen doe ik als het nodig is, gehakt met andijvie, nog steeds mijn lievelingskostje, eet ik alleen nog bij mijn moeder in Nederland en een lekker stukje vis op mijn bord is hier in Spanje meer gewoonte dan uitzondering. Maar gelukkig heb ik alweer één nieuwe traditie terug. Mijn man weet hoe dol ik ben op lasagne en hij heeft sinds kort de maandag uitgeroepen tot lasagnedag! Nu de woensdag en de vrijdag nog!

De lasagne van Brel!

Een blije Mechelaar!

Ja en pas als je dan weer een paar dagen het ‘oude’ leven hebt opgepakt merk je wat je gemist hebt al die weken. Maar dat geldt niet alleen voor mij, nee, ook Pep, mijn Mechelse herder, heeft haar draai weer gevonden. Fase 1 is nog niet afgekondigd hier in Spanje of we zitten alweer samen in de auto om kwart over zeven ’s ochtends. We mogen weer verder van huis wandelen, we mogen weer naar ons favoriete stekkie in de bergen van Busot. Als we onderweg zijn kijk ik naar haar via mijn spiegel en zie haar koppie met die grote gespitste oren. Een en al opwinding. Ze herkent de weg, dat kan ik zien. Ze zijn zo slim hè die Mechelaars en hoe dichter we bij het wandelgebied komen hoe enthousiaster ze wordt. Wandelen in de Campo, betekent ruim een uur wandelen, betekent vrijheid, betekent rennen, racen, springen, gek doen en betekent straks thuiskomen en doodmoe zijn, maar het betekent ook wandelen met haar drie Welshe vriendinnetjes en ja hoor als we aankomen staan Belle, Fable en Pippa haar al op te wachten. Wat een blijdschap en wat heerlijk om te zien hoe de honden elkaar na al die weken begroeten. Even lekker die neuzen tegen elkaar, rondjes om elkaar heendraaien en met de poten tegen elkaar op springen. Wat een geluk om hond te zijn, voor hun bestaat er geen 1,5 meter samenleving!

%d bloggers liken dit: