Spaanse politie in de buurt

Mijn maag draait zich om als ik wakker word. De geur van gebakken gamba’s en knoflook van gisteravond hangt nog in het huis en tot overmaat van ramp ben ik de vaatwasser vergeten aan te zetten. Met een theedoek voor mijn neus mik ik het vaatwasblokje naar binnen. Lekker begin van 2e Paasdag. Klokslag half tien duwt Pep haar snuit onder mijn arm, ik zit aan de keukentafel het item ‘Harry’s gehaktbal’ te monteren wat we vandaag gaan plaatsen op Facebook en YouTube. ‘Ja lieverd, je hebt gelijk, ik kom eraan, we gaan wandelen’, ze springt in het rond en laat af en toe zo’n hoog piepje horen van enthousiasme. Ik ben net het hek uit en ja hoor, er komt een politieauto aan. ‘Kom op Pep’. Ik kijk niet op of om, in de hoop dat we niet opvallen. Mijn hart gaat tekeer, ik ga iets harder lopen, check of ik het poepzakje in mijn jas heb gestoken en wandel door. Mijn hersenen draaien op volle toeren, ik oefen al wat Spaanse antwoorden voor het geval de agent me wat vraagt. Jeetje, wat een opgejaagd gevoel en dat terwijl ik Pep gewoon mág uitlaten. Bovenop de berg heb ik een geweldig overzicht en ja, wat ik al had verwacht gebeurt, de politieauto komt vanaf de andere kant. Ik blijf met Pep staan, maar meneer agent rijdt zonder ons een blik te gunnen gewoon door! Als ik thuis ben en in de spiegel kijk schrik ik met het apezuur. Mijn haar!! Dit kan echt niet langer. Wat ooit chocoladebruin was is nu bijna oranje en ik zie een uitgroei van zeker twee centimeter in de kleur grijs! Ik vlieg de trap op, rommel in de kast en ja, gelukkig, ik heb nog een doosje ‘haarverf voor in tijden van nood’. Ik sluit me op in de badkamer en na een uurtje voel ik me als herboren. Als we laat in de middag een nieuw filmpje aan het opnemen zijn over Boer zoek vrouw, lopen de tranen van het lachen over mijn wangen. Al tijdens het filmen heb ik moeite om de camera stil houden, maar als hij zegt dat Vera van boer Geert naar huis moet gaan en haar skelet moet meenemen, schiet ik keihard in de lach. Sorry schat, die laatste zin moet even opnieuw!

Tot morgen.

Een uurtje in de badkamer doet wonderen!

De knuffel voorlopig in de koelkast!

‘Nou tot snel lief vriendinnetje’ zegt mijn bff (best friend forever) en ze geeft me een virtuele knuffel. Het is niet de eerste keer dat zo’n digitale knuffel krijg in deze rare tijd. Mijn Messenger, Facebook en Whatsapp lopen vol met plaatjes en filmpjes van verliefde bruine beren, knuffelende ganzen, bewegende hartjes en voorgeprogrammeerde zogenaamde hartverwarmende teksten als: ‘Zodat je weet dat ik aan je denk’, ‘Omdat je het zo verdiend hebt’ en ‘Ik stuur je mijn knuffel’. En het gekke is ik ontvang ze ook van vage kennissen en collega’s, die ik in het normale leven helemaal niet zal en wil knuffelen. Blijkt hieruit dat wij in Nederland ineens een serieuze knuffelnatie zijn geworden?. Mijn grote vraag is: ‘Waar zijn de drie zoenen gebleven?’. Heeft het knuffelen ineens het 3x zoenen verslagen?. Van mij mag het, ik vind het een geweldig idee! Dat altijd maar zoenen met Jan en alleman was toch al niet zo mijn ding en ga ík zeker niet missen! Wat ik nu wel heel erg mis is dat ik mijn kinderen geen échte knuffel kan geven, dat ik ze niet in mijn armen kan nemen, ze niet kan vasthouden en niet in hun oor kan fluisteren dat ik van ze hou. Ik moet het doen met mijn huisgenoten; mijn man en mijn hond. Mijn man vindt het best, maar niet te lang en mijn hond krijgt er geen genoeg van! Maar er zijn natuurlijk heel veel mensen die de echte knuffel heel erg missen; mensen die niet mogen reizen naar hun geliefden, de oudjes in verpleegtehuizen die de dagen alleen doorbrengen en de patiënten op de IC’s. Überhaupt zal er in de nieuwe 1,5 meter samenleving weinig tot niet geknuffeld worden. De knuffel gaat voorlopig in de koelkast!

Effe niet zo trots op NL!

Ik begrijp er echt helemaal niets van! Hoe kan het nou dat er in Nederland toch weer een groep malloten is die tegen de regels in gaat. Die elk advies gewoon negeren. Als je toch als verstandig mens het nieuws volgt en op de televisie beelden ziet van wanhopige artsen en verpleegkundigen, overvolle IC’s, kerken vol met doodskisten in Italie, ziekenhuizen waar mensen eenzaam sterven, personeel dat met de handen in het haar zit, dan is het toch niet te bevatten dat er dus altijd weer mensen zijn die de kont tegen de krib gooien en alleen aan zichzelf denken! Ik lees over café’s die toch open gaan, een ‘schijt aan corona’ feestje in het oosten van het land, thuiskapsters die stiekem blijven knippen, gereformeerde die gewoon met z’n allen naar de kerk gaan en mensen die de 1,5 meter afstand totaal niet serieus nemen. En ik denk bij mezelf ‘hoe is het nou toch mogelijk’. Ik breek mijn hoofd erover en heb er geen verklaring voor. Als mensen dit soort dingen doen dan ben ik effe niet zo trots op Nederland!

%d bloggers liken dit: