Wijn en niet te weinig

Ik houd me heel stil, het is bijna half negen, maar ik verroer me niet. Eigenlijk moet ik plassen, maar als ik me nu laat horen staat mijn trouwe viervoeter Pep meteen naast m’n bed. Mevrouw heeft vannacht beneden geslapen! Het is echt heel grappig om te zien hoe ze elke avond, heel eigenwijs, zelf beslist waar ze wil slapen. Soms staat ze al te kwispelen onderaan de trap en kan ze niet wachten om mee naar boven te gaan, soms gaat kruipt ze lekker veilig in haar bench, maar steeds vaker blijft ze languit op de bank liggen en zegt ze ons nog net welterusten door één oog heel even open te doen. Ik lig muisstil in bed, hoor vogeltjes fluiten, ik hoor ook dat het regent. Shit! de stoelkussens liggen nog buiten. Mijn weeronline appje zegt gelukkig dat het vanaf tien uur droog en zonnig wordt. ‘Schat, kan je even helpen sjouwen?’. Ik heb net mijn wekelijkse uitje gehad en er staan vier overvolle tassen achter in de auto met vooral heel veel lekkers. In één tas zit alleen maar wijn; mijn favoriete Protocolo rosé, twee flessen Verdejo van Ramon Bilbao, twee flessen Protos en wat ViñaSol. Van alles gaat er meteen een fles in de koelkast. Nee, het zal mij niet gebeuren dat er niet van alles wat koud staat. Je weet toch nooit waar je straks trek in hebt!! En gelukkig maar, want even later krijg ik een enorme verrassing! Andrea, mijn vriendin en buurvrouw van twintig huizen verderop, staat voor het hek. Ze komt wat afgeven. Ik kijk haar aan en heel voorzichtig vraag ik of ze de tuin in komt. Even twijfelt ze, maar ach waarom ook niet. En daar is dan het moment! Na ruim vier weken praat ik ‘live’ weer eens met iemand anders dan mijn man. De koude fles wijn kwam goed van pas, het werd de Rosé. Tot morgen.

Na ruim vier weken even samen kletsen!

Spaanse politie in de buurt

Mijn maag draait zich om als ik wakker word. De geur van gebakken gamba’s en knoflook van gisteravond hangt nog in het huis en tot overmaat van ramp ben ik de vaatwasser vergeten aan te zetten. Met een theedoek voor mijn neus mik ik het vaatwasblokje naar binnen. Lekker begin van 2e Paasdag. Klokslag half tien duwt Pep haar snuit onder mijn arm, ik zit aan de keukentafel het item ‘Harry’s gehaktbal’ te monteren wat we vandaag gaan plaatsen op Facebook en YouTube. ‘Ja lieverd, je hebt gelijk, ik kom eraan, we gaan wandelen’, ze springt in het rond en laat af en toe zo’n hoog piepje horen van enthousiasme. Ik ben net het hek uit en ja hoor, er komt een politieauto aan. ‘Kom op Pep’. Ik kijk niet op of om, in de hoop dat we niet opvallen. Mijn hart gaat tekeer, ik ga iets harder lopen, check of ik het poepzakje in mijn jas heb gestoken en wandel door. Mijn hersenen draaien op volle toeren, ik oefen al wat Spaanse antwoorden voor het geval de agent me wat vraagt. Jeetje, wat een opgejaagd gevoel en dat terwijl ik Pep gewoon mág uitlaten. Bovenop de berg heb ik een geweldig overzicht en ja, wat ik al had verwacht gebeurt, de politieauto komt vanaf de andere kant. Ik blijf met Pep staan, maar meneer agent rijdt zonder ons een blik te gunnen gewoon door! Als ik thuis ben en in de spiegel kijk schrik ik met het apezuur. Mijn haar!! Dit kan echt niet langer. Wat ooit chocoladebruin was is nu bijna oranje en ik zie een uitgroei van zeker twee centimeter in de kleur grijs! Ik vlieg de trap op, rommel in de kast en ja, gelukkig, ik heb nog een doosje ‘haarverf voor in tijden van nood’. Ik sluit me op in de badkamer en na een uurtje voel ik me als herboren. Als we laat in de middag een nieuw filmpje aan het opnemen zijn over Boer zoek vrouw, lopen de tranen van het lachen over mijn wangen. Al tijdens het filmen heb ik moeite om de camera stil houden, maar als hij zegt dat Vera van boer Geert naar huis moet gaan en haar skelet moet meenemen, schiet ik keihard in de lach. Sorry schat, die laatste zin moet even opnieuw!

Tot morgen.

Een uurtje in de badkamer doet wonderen!

15 dagen lockdown!

Ik kan haast niet wachten. Na 15 dagen huisarrest is het vandaag feest! Ik mag drie keer legaal de deur uit. Drie keer op één dag, hoe blij kan een mens zijn! Ik heb twee tassen met plastic en een tas met lege flessen gespaard en die ik ga wegbrengen. Niet in een keer, nee, ik ga het verspreiden over de dag. Ik ga zo eerst de lege flessen doen. Die container staat pal tegenover ons huis, dus als ik voetje voor voetje naar de overkant schuifel ben ik met een beetje geluk twee minuten buiten. Ik voel me als een gevangene die even gelucht wordt. Het plastic doe ik straks want dat levert me nog meer vrijheid op, want die container staat helemaal om de hoek. Dat betekent dat ik de straat uit ga lopen en de hoek om ga. Geen idee hoe het met ‘om de hoek’ gaat. Ben daar al 15 dagen niet meer geweest! Ik had nooit kunnen bedenken dat ik gelukkig zou worden van afval wegbrengen! En jij in Nederland: je mag je handjes dichtknijpen met de ‘soepele’ regels van Rutte. Natuurlijk blijf je zoveel mogelijk binnen, houd je 1,5 meter afstand, sta je in de rij voor de supermarkt en grijp je af en toe mis. Natuurlijk is het niet leuk dat je niet met z’n allen naar het strand mag, niet naar de sportschool kan, geen verjaardag kan vieren en de kinderen de hele dag om je heen hangen. Maar hé geluksvogel daar in Nederland, vergeet niet dat je nog steeds even naar de bouwmarkt of het tuincentrum kunt gaan als je dat wilt, even een paar potten verf kunt halen of wat gezellige planten voor in je tuin of een nieuwe Senseo kunt kopen als de oude het begeeft. Besef je wel hoe vrij je nog bent! Hier mag ik helemaal niks in Spanje, nada! Ja oké even boodschappen doen, in mijn eentje, liefst voor de hele week én mijn afval weggooien, maar even een bakkie doen bij mijn buurvrouw zit er niet in. En ik probeer het ook maar niet, want meneer agent staat overal. En Spanje gaat vanaf morgen nog verder op slot, lees ik net. Dus jij in Nederland, volg de regels! Blijf binnen! Geef Rutte niet de kans om ook met een lockdown te komen. Ik, als ervaringsdeskundige, kan je vertellen dat huisarrest na 15 dagen behoorlijk je neus uitkomt!

Mijn escape, afval wegbrengen!
%d bloggers liken dit: