Wijn en niet te weinig

Ik houd me heel stil, het is bijna half negen, maar ik verroer me niet. Eigenlijk moet ik plassen, maar als ik me nu laat horen staat mijn trouwe viervoeter Pep meteen naast m’n bed. Mevrouw heeft vannacht beneden geslapen! Het is echt heel grappig om te zien hoe ze elke avond, heel eigenwijs, zelf beslist waar ze wil slapen. Soms staat ze al te kwispelen onderaan de trap en kan ze niet wachten om mee naar boven te gaan, soms gaat kruipt ze lekker veilig in haar bench, maar steeds vaker blijft ze languit op de bank liggen en zegt ze ons nog net welterusten door één oog heel even open te doen. Ik lig muisstil in bed, hoor vogeltjes fluiten, ik hoor ook dat het regent. Shit! de stoelkussens liggen nog buiten. Mijn weeronline appje zegt gelukkig dat het vanaf tien uur droog en zonnig wordt. ‘Schat, kan je even helpen sjouwen?’. Ik heb net mijn wekelijkse uitje gehad en er staan vier overvolle tassen achter in de auto met vooral heel veel lekkers. In één tas zit alleen maar wijn; mijn favoriete Protocolo rosé, twee flessen Verdejo van Ramon Bilbao, twee flessen Protos en wat ViñaSol. Van alles gaat er meteen een fles in de koelkast. Nee, het zal mij niet gebeuren dat er niet van alles wat koud staat. Je weet toch nooit waar je straks trek in hebt!! En gelukkig maar, want even later krijg ik een enorme verrassing! Andrea, mijn vriendin en buurvrouw van twintig huizen verderop, staat voor het hek. Ze komt wat afgeven. Ik kijk haar aan en heel voorzichtig vraag ik of ze de tuin in komt. Even twijfelt ze, maar ach waarom ook niet. En daar is dan het moment! Na ruim vier weken praat ik ‘live’ weer eens met iemand anders dan mijn man. De koude fles wijn kwam goed van pas, het werd de Rosé. Tot morgen.

Na ruim vier weken even samen kletsen!

Spaanse politie in de buurt

Mijn maag draait zich om als ik wakker word. De geur van gebakken gamba’s en knoflook van gisteravond hangt nog in het huis en tot overmaat van ramp ben ik de vaatwasser vergeten aan te zetten. Met een theedoek voor mijn neus mik ik het vaatwasblokje naar binnen. Lekker begin van 2e Paasdag. Klokslag half tien duwt Pep haar snuit onder mijn arm, ik zit aan de keukentafel het item ‘Harry’s gehaktbal’ te monteren wat we vandaag gaan plaatsen op Facebook en YouTube. ‘Ja lieverd, je hebt gelijk, ik kom eraan, we gaan wandelen’, ze springt in het rond en laat af en toe zo’n hoog piepje horen van enthousiasme. Ik ben net het hek uit en ja hoor, er komt een politieauto aan. ‘Kom op Pep’. Ik kijk niet op of om, in de hoop dat we niet opvallen. Mijn hart gaat tekeer, ik ga iets harder lopen, check of ik het poepzakje in mijn jas heb gestoken en wandel door. Mijn hersenen draaien op volle toeren, ik oefen al wat Spaanse antwoorden voor het geval de agent me wat vraagt. Jeetje, wat een opgejaagd gevoel en dat terwijl ik Pep gewoon mág uitlaten. Bovenop de berg heb ik een geweldig overzicht en ja, wat ik al had verwacht gebeurt, de politieauto komt vanaf de andere kant. Ik blijf met Pep staan, maar meneer agent rijdt zonder ons een blik te gunnen gewoon door! Als ik thuis ben en in de spiegel kijk schrik ik met het apezuur. Mijn haar!! Dit kan echt niet langer. Wat ooit chocoladebruin was is nu bijna oranje en ik zie een uitgroei van zeker twee centimeter in de kleur grijs! Ik vlieg de trap op, rommel in de kast en ja, gelukkig, ik heb nog een doosje ‘haarverf voor in tijden van nood’. Ik sluit me op in de badkamer en na een uurtje voel ik me als herboren. Als we laat in de middag een nieuw filmpje aan het opnemen zijn over Boer zoek vrouw, lopen de tranen van het lachen over mijn wangen. Al tijdens het filmen heb ik moeite om de camera stil houden, maar als hij zegt dat Vera van boer Geert naar huis moet gaan en haar skelet moet meenemen, schiet ik keihard in de lach. Sorry schat, die laatste zin moet even opnieuw!

Tot morgen.

Een uurtje in de badkamer doet wonderen!

1e Paasdag met huisarrest

Hè bah, weer zo’n nacht waar geen einde aan leek te komen, ik ben blij dat het ochtend is. Ik heb uren wakker gelegen door de pijn in mijn heup en de uitstraling naar mijn knie en onderrug. Toch maar rond vijven een paracetamol genomen en ja, toen viel ik alsnog als een blok in slaap. Elke keer als ik teveel doe, komen mijn spieren in opstand en eigenlijk is dat niet zo gek als je weet dat ik inmiddels twee kunstheupen heb. Maar goed, het is eerste Paasdag in Spanje, maar ik voel het niet. Door dat gedoe en dat huisarrest heb ik geen idee van de dagen, de hele sfeer rondom Pasen ontgaat met volledig. Volgend jaar hoop ik op een Paasbrunch hier op het terras met al mijn geliefden om me heen. Een vrolijk gedekte tafel, veel eieren, een paasbrood met amandelspijs, grote schalen met de allerlekkerste chocolade eitjes, vrolijke gele narcissen en naast de borden van die gele kuikentjes en mooie servetjes. En dan ga ik, net als vroeger, heel veel eieren verstoppen met als hoofdprijs een ei verpakt in een vijftig euro briefje! Ja dan krijg je volwassenen wel zo gek om zich suf te zoeken naar die eieren! We hebben een heerlijk dagje samen. We nemen “Harry’s bal’ op (het geheim zit in de gehaktmix van Dirk van den Broek) en als ik het item gemonteerd heb is het inmiddels vier uur. De hoogste tijd voor Netflix. We zijn bij aflevering 4 van seizoen 4 van Gomorra , Italiaanse maffiaserie, en als de aftiteling begint kijken we elkaar hoopvol aan…. ja? en we kijken snel nog een aflevering. Ik wil jullie ons hoogtepunt van de dag niet ontnemen. We doen ‘bakplaatje’. Ik heb de lekkerste ossenhaas, de beste gamba’s, veel knoflook, nog veel meer champignons, van de heerlijke kleine zoete tomaatjes, wat stokbrood, kruidenboter en meer lekkers op tafel gezet en zo maken we allebei ons eigen maaltje. Spetter, de spetter, de spetter, het was heerlijk! Tot morgen…

Lekker ‘bakplaatje’
%d bloggers liken dit: