Wat een droom vannacht!

Ik hoor dat Pep, mijn Mechelse herder, wakker wordt, ze is in aantocht. Ze springt van de bank, komt de trap op en zoals elke dag rond acht uur vliegt de deur open. Eerst geeft ze mijn lieverd naast me een lik, dan loopt ze om naar mijn kant van het bed en met twee poten tegelijk, met een klein aanloopje, duikt ze bovenop me. Of ik even wakker wil worden! ‘Hoi lief kind, heb je lekker geslapen?’. Die blijdschap als ze me ziet, elke dag weer, daar word ik vrolijk van. Ik ben blij dat het ochtend is, wat een vreselijke nacht. Wat Netflix series kijken en heel veel video’s monteren allemaal niet met je kunnen doen. Vanaf vier uur heb ik wakker gelegen. Ik durfde gewoon niet meer te gaan slapen. Het kan echt niet wat hij vraagt! Ik zit zwetend achter mijn computer, naast me staat een persoon, beetje dreigend figuur, geen idee wie, maar de boodschap is duidelijk: of ik even door wil werken. ‘De video mo├ęt af, kom op, iedereen zit op je te wachten!’ zegt hij. Het lukt me niet, het is onmogelijk, sputter ik tegen. Hoe kan ik nou het joodse meisje Esty uit Unorthodox opsluiten in dezelfde cel als Macarena Ferreiro uit Vis-a-vis en waarom is Bob Lemmens, undercoveragent uit Undercover, ineens hun bewaker. Hoe dan? En dan wil hij ook nog dat ze alledrie mondkapjes dragen. ‘Geen risico’s nemen, we luisteren naar onze Minister President’ snauwt hij. Zwetend word ik wakker. Het is een droom, een hele bizarre droom. Ik zorg dat ik vanaf nu wakker blijf, de groeten, mij krijg je niet meer achter die computer. Hij zal het toch wel opgeven als ik niet terugkom? Ik droom wel vaker en meestal kan ik me niet veel meer herinneren, maar deze droom was zo levensecht. Wat gebeurt er toch allemaal in mijn hoofd. Allerlei gedachtes, beelden, gevoelens en stukjes realiteit willen ineens samenwerken! Nou, had dan tenminste gezorgd dat mijn frituurpan werd afgeleverd in deze rare droom, dan was ik veel gelukkiger wakker geworden. Tot morgen.

p.s. Dit bericht krijg ik nu net via de mail: ‘We laten u weten dat uw bestelling (frituurpan) binnenkort ons magazine zal verlaten en binnen 24 uur bij u wordt geleverd’.

Over versoepeling en Netflix

Ik mag de apotheek niet meer in. De deur is dicht, er hangt een briefje op de deur. Of ik even wil omlopen naar de andere kant, naar de zij-ingang. Er staat een vrij lange rij. Ik sluit achteraan en vol bewondering bekijk ik de hele situatie. Ineens gaat de deur open en steekt de apotheker zijn hoofd om de hoek. Ik hoor hem aan de eerstvolgende in de rij vragen wat ze nodig heeft. Het is bijna onverstaanbaar door het mondkapje, maar blijkbaar begrijpen ze elkaar, want hij knikt, trekt zijn hoofd terug en doet de deur dicht. Na twee minuten steekt hij weer zijn hoofd om de hoek, maar nu komen ook zijn armen in beeld. Hij geeft de medicijnen, neemt geld aan, deur gaat weer dicht, even wachten, deur gaat weer open en daar is het wisselgeld voor mevrouw. Dit ritueel herhaalt zich tot ik aan de beurt ben. Vorige week kon ik nog gewoon via de hoofdingang de apotheek in, wel om de beurt natuurlijk en met de 1,5 meter afstand, maar nu moet ik wachten voor de artiesteningang tot er een mompelend mondkapje opendoet. Ik heb nou niet echt het gevoel dat we op de goede weg zijn als ik dit zie en dat terwijl we al bijna zes weken zitten opgesloten. Van enige versoepeling is hier in Spanje nog geen sprake. Hoe kan het dan dat morgen in Nederland de tandartsen weer aan het werk mogen en binnenkort de jongste kinderen weer deels naar school gaan? Hoe kan het dan dat in Zweden de terrassen vol zitten en ieder zijn eigen verantwoordelijkheid maar moet nemen? Achteraf zullen we pas weten wie er gelijk heeft: het strenge regime in Spanje, het gematigde regime in Nederland of het losse regime in Zweden. Na dit spannende uitstapje plof ik op de bank en kijk de laatste aflevering van Unorthodox op Netflix. Wauw wat een geweldige miniserie, echt jammer dat er maar vier afleveringen zijn. Wat nu? Ik mag kiezen, even geen moord en doodslag heb ik gezegd tegen mijn man. We hebben net twee Italiaanse maffiaseries achter de rug, Gomorra en Suburra. Ik ben een beetje klaar met al dat geweld, drugs, list en bedrog. Maar ja, wat nu. Er is zoveel keus en dan hebben we Videoland er ook nog bij! En ik heb geen zin om aan een ‘verkeerde’ serie te beginnen, dus wie helpt mij. Wat moet ik gaan kijken? p.s. Nog steeds niets gehoord of gezien van de frituurpan!. Tot morgen.

%d bloggers liken dit: